Sævar Öfjörð

Satt að segja hrýs mér yfirleitt hugur við því að fara að skrifa um eitthvað sem ég lenti í, sá í bíó, heyrði um eða datt í hug. En staðreyndin er sú að ég hef eitthvert lúmskt gaman að því þegar verkinu er lokið. Mér finnst til dæmis ógurlega fyndið þegar einhver Finni villist inn á þessa síðu inn af google.fi sem hefur verið að leita að “Mitsubishi Galant” (gerðist um daginn). En ennþá skemmtilegra er að sjálfsögðu tilhugsunin um það að einhver náungi eða (sambærilegt orð yfir kvenkyns náunga?) komi hér við og lesi hugrenningar manns, hversu ómerkilegar sem þær kunni að vera.

Svo finnst mér alltaf jafn andskoti merkilegt hvað ég hneigist mikið til þess að blogga um blogg. Það er best að taka hlé í því.

Ég og Auður fórum í bíó í kvöld, nánar tiltekið Un Long Dimanche de Fiancailles, eða Langa trúlofunin sem er verið að sýna á franskri kvikmyndahátíð í Háskólabíói. Alveg hreint stórgóð mynd enda ekki við öðru að búast af Jeunet. Hann hefur þennan sérstaka “franska stíl” sem hefur sett ákveðið orðspor á franska kvikmyndagerð. Margir segjast ekki skilja franskar myndir, og er það oftar en ekki sprottið af því að horfa á myndir eins og City of the Lost Children og Delicatessen, sem ég tala ekki meira um hér og nú.

Langa trúlofunin er frekar falleg mynd finnst mér ef maður má orða það svo. Ástarsaga að sjálfsögðu, en alveg gjörólík t.d. Amélie. Jeunet nær að gera söguna að meira en væminni ástarsögu því í myndinni birtist hryllingur fyrstu heimsstyrjaldarinnar í sinni verstu mynd. Við sjáum slatta af líkum og blóði, í stuttu máli sagt, svo jafnvel þeir hörðustu gætu fundið óbragð í munninum. En það er alls ekki gengið of langt finnst mér, myndin nær mjög vel að lýsa þessum hryllingi sem menn þurftu að upplifa þarna. Ég gæti verið að tala í þversögn núna, spyr örugglega einhver, þar sem ég var að enda við að segja að myndin væri falleg. Þegar upp er staðið er myndin í heildina séð mjög falleg, þrátt fyrir stríðsatriðin. Þau einfaldlega eru notuð til að láta áhorfandann fá það á tilfinnunga sem flestar sögupersónur myndarinnar eru að hugsa; að unnustinn hafi ekki lifað stríðið af.

Skilaboð? Ég myndi segja að myndin fjalli í rauninni um von. Vonina um að ástvinur sé á lífi þó allt mæli gegn því og að maður eigi ekki að gefast upp þó á móti blási. Já, kannski væmið, en hefur maður ekki gott af slíku öðru hverju líka?

Mæli allavega með myndinni fyrir þá sem hafa á annað borð fílað fyrri myndir Jeunets, og auðvitað þá sem ekki hafa séð þær eða ekki fílað þær… Það eru ekki allar franskar myndir óskiljanlegar!

Ekki sammála? Mér er sama, kommentaðu!