Ég er nú ekkert sérstaklega mikil karlremba, en mér finnst gaman þegar gert er grín að gömlum og úreltum sjónarmiðum:
Til að mynda þótti skelfilegt áður fyrr þegar konur reyndu að hafa eigin skoðanir á hlutunum:
Eða þegar þær vildu keyra bíl:
Eða stunda samkvæmislífið:
Enn hef ég ekkert heyrt frá Vodafone. Ég hef hins vegar frétt í gegnum kunningja vinnufélagans hjá Vodafone að vandamálið hafi verið lagað. Ég sendi því í dag bréf til Vodafone, að mestu leyti óbreytt úr blogginu frá því um daginn, þar sem ég lýsti yfir frati á svona framkomu! Hér er niðurlagið:
Nú hef ég svo sem ekkert sérstakt við það að athuga að Vodafone hafi endurselt símanúmerið mitt. Það voru greinilega hrein og klár mistök sem vonandi leiða til þess að verkferlar verða bættir í þessum málum í framtíðinni. Mér fannst hins vegar viðhorf starfsmanna til vandamála minna áhyggjuefni.
Stúlkan í þjónustuverinu hafði því miður ekki þekkingu til þess að hjálpa mér þrátt fyrir að vera öll af vilja gerð. Hennar uppástunga var að ég myndi hafa samband við Lettann ókunna með tilheyrandi veseni og vitleysu og koma honum í skilning um að hann þyrfti að skila númerinu. Að sjálfsögðu hefði hún átt að vísa máli mínu til einhvers með meiri þekkingu.
Það var frábært að hægt var að leysa vandann, en ég var ekki einu sinni látinn vita formlega að verið væri að vinna í málinu, heldur komu allar slíkar upplýsingar í gegnum fyrrnefndan kunningsskap. Mér fannst hálfpartinn eins og tæknimenn væru að reyna að sópa þessu undir teppið til þess að fela mistök.
Ég hef sem sagt ekki heyrt orð beint frá Vodafone, hvorki til þess að láta mig vita að menn væru að vinna í málinu, né til þess að biðja mig afsökunar á óþægindunum. Ég vona að þið bætið úr þessu í framtíðinni.
Ég læt ykkur vita ef ég heyri eitthvað…
Plötuspilarinn hamast á Edith Piaf
Við Auður fengum um daginn forláta Pioneer plötuspilara að gjöf. Svo óheppilega vildi til að reimin í honum slitnaði nokkrum dögum eftir að við fengum hann. Ég fór svo í Ormsson á fimmtudaginn og keypti nýja reim, svo nú er aldeilis hægt að hlusta. Myndin er af plötuspilaranum að spila gömul lög með Edith Piaf, voðalega notalegt svona í skammdeginu.
Eimskip - gott á haus!
Á mánudaginn lenti ég í einu fyndnasta atviki sem ég hef nokkurn tímann upplifað. Þannig var mál með vexti að um ellefu-leytið hringdi í mig maður sem tjáði mér að ég hefði verið að hringja í sig úr númeri sem lettneskur vinur hans ætti. Ég tjáði honum kurteislega að svo hefði ekki verið, enda þekkti ég hann ekki neitt (né Lettan vin hans) og ekki snert á símanum allan morguninn. Hann þrætti við mig um þetta í smá stund, enda sá hann númerið mitt sem “missed call”, en að lokum ákváðum við að vera sammála um að vera ósammála og slitum símtalinu. Stuttu eftir hádegi sama dag hringdi í mig maður af erlendu bergi brotinn. Hann bjóst greinilega ekki við að heyra mína hreinræktuðu og gullfallegu íslensku og varð orða vant. Ég afskrifaði þetta sem “vitlaust númer” og hélt áfram að vinna. Eftir á að hyggja var mjög líklegt að þessi maður hafi verið lettneskur…
Þegar þriðja símtalið barst stuttu síðar, greinilega frá útlendingi sem talaði annars sæmilega íslensku, var mér ekki farið að standa á sama. Ég spurði manninn hvert hann hefði verið að reyna að hringja. Hann tjáði mér að hann væri að hringja í lettneskan vin sinn sem væri með símanúmerið 690-6422. Nákvæmlega sama númer og ég á!
Nú var mig farið að gruna hvað væri í gangi. Ég fór á vef Vodafone og fletti upp símanúmerinu mínu. Merkilegt nokk, þar var númerið mitt skráð eins og ég væri í viðskiptum við Vodafone. Svona til að skýra málin aðeins þá fékk ég þetta símanúmer upphaflega þegar ég hóf viðskipti við Tal hf árið 2000. Það breyttist svo í OgVodafone og árið 2004 skipti ég yfir til Símans. Í fyrra, árið 2007, hætti ég í Frelsi hjá Símanum og fór í reikningsviðskipti. Þannig að það ætti að vera nokkuð ljóst hjá báðum þessum símafyrirtækjum að þetta númer er mitt!
Þannig að ég hringdi í þjónustuver Vodafone. Þar fékk ég þau skilaboð að þar sem númerið væri skráð í þeirra kerfi sem “óskráð frelsisnúmer”, þ.e. frelsisnúmer sem er ekki í símaskrá, þá væri ekkert hægt að gera fyrir mig. Ég þyrfti einfaldlega að hafa upp á þessum grunlausa Letta sem keypti sér frelsisnúmer úti í búð og biðja hann um að skila númerinu. Ég útskýrði að ég hefði nú haft þetta símanúmer til umráða í næstum átta ár og mér fyndist nú heldur hart að ég þyrfti að standa í svona veseni vegna þess að Vodafone seldi einhverjum úti í bæ númerið mitt. Starfsmaðurinn í þjónustuverinu tók fram að þrátt fyrir að hún hefði skilning á vandamáli mínu og tæki sögu mína mjög svo trúanlega, þá væri ekkert hægt að gera. Takk fyrir það, Voðafón!
Nú voru góð ráð dýr. Ég sá fram á a.m.k. tveggja vikna vesen og vitleysu þar sem ég þarf að biðja einhvern Letta um að koma með mér í símabúð að skrifa undir pappíra og hvaðeina. Völundur sá fyrir sér fyrirsagnirnar: “Sævar deildi tóli með ókunnum Letta í sólarhring”. En til allrar hamingju þekkir Andri vinnufélagi starfsmenn innan Vodafone, hann hringdi einhver símtöl, togaði í nokkra spotta og fékk loforð um að þessu yrði kippt í liðinn innan sólarhrings. Að sögn Vodafone tóku þeir “óvart” til sín kippu af farsímanúmerum og skráðu hjá sér sem frelsisnúmer, án þess að kanna fyrst hvort þau væru í notkun hjá öðrum símafélögum. Það hafa víst nokkrir farsímanotendur lent í þessu sama vandamáli í sumar.
Nú er kominn miðvikudagur og ég hef ekkert heyrt frá Vodafone né vinum Lettans. Grey Lettinn veit áreiðanlega ekki hvað hefur gerst því allt í einu er hann ekki lengur með virkt símanúmer! Furðulegast finnst mér þó að Vodafone veit upp á sig sökina, en hefur ekki einu sinni fyrir því að láta mig vita að þetta sé komið í lag. Ég hef því síður verið beðinn afsökunar á óþægindunum af hálfu Vodafone. Hvers konar starfshættir eru það?
Ég rakst á tvær fréttir á Vísi í gær. Önnur var um vörubílstjórann sem réðist á lögregluþjón við Kirkjusand í vor, hin um fíkniefnafund á höfuðborgarsvæðinu. Mig langar aðeins að benda á hvernig fréttirnar eru settar fram á forsíðu Vísis:
Ókei, ég er kannski svona einfaldur, en mér finnst þessi fyrirsögn svona frekar í neikvæðari kantinum. Orðið lögguhrotti er mjög neikvætt og hlutdrægt, og mætti halda að þarna væri á ferð maður sem stundaði það að taka varnarlausa lögreglumenn hálstaki þegar hann er ekki að stoppa umferð á aðalumferðaræðum borgarinnar. Ég ætla ekki að fara að verja viðbrögð hans þegar lögreglan gerði vörubifreið hans upptæka, en ég tel líka að lögreglan sé ekki alsaklaus í stóra vörubílstjóramálinu. Viðbrögð lögreglunnar voru oft á tíðum óþarflega harkaleg og hefði mátt forðast ofbeldi í öllum þeim tilvikum sem það gerðist, t.d. á Kirkjusandi og við Rauðavatn, ef lögreglan hefði brugðist öðruvísi við. Það voru ekki hryðjuverkasamtök að sprengja upp vegina okkar, þetta voru venjulegir, íslenskir fjölskyldufeður að reyna að benda á að hátt olíuverð í landinu kemur illa niður á mörgum sem hafa lifibrauð sitt af því að keyra. Jú, stundum gengu þeir of langt, en ég skil það líka vel. Viðbrögðin sem þeir fengu frá stjórnvöldum voru ekkert til að hrópa húrra fyrir. Áttu þeir bara að gefast upp og vera þægir eins og Íslendingar hafa gert alla tíð, eða áttu þeir að halda áfram að berjast fyrir því sem þeir töldu vera réttlæti?
Jæja, nóg um þetta. Næsta frétt:
“Kannabisskógar”? Ertu ekki að grínast? Eru tuttugu plöntur í íbúð í Breiðholti og fjörutíu plöntur í Kópavogi allt í einu orðið skógur? Orðavalið er villandi og fyrst þegar ég las fyrirsögnina bjóst ég hálfpartinn við að einhver hefði gengið fram á 3ja hektara kannabisskóg í Heiðmörk! Ég mun aldrei tala jákvætt um fíkniefni, en reynum samt bara að tala um hlutina eins og þeir eru:
Skógur: “Vistkerfi, minnst 0,5 hektari að flatarmáli, þar sem tré að minnsta kosti 2 m á hæð eru ríkjandi og þekja að minnsta kosti 10% lands (Þröstur Eysteinsson, Skógrækt ríkisins )”
Ég ætla að fylgja trendsetternum Einari Elí, sem bloggaði um símann sinn í myndum í gær.
Við notum myndavélasíma þegar eitthvað gerist sem okkur finnst skemmtilegt eða merkilegt, og engin önnur myndavél er við höndina. Síminn geymir því gróft yfirlit yfir ákveðna “hápunkta” í lífi okkar sem okkur hefur langað að muna. Þess vegna gæti það sagt ýmislegt um okkur ef við leyfðum öðrum að kíkja á síma-myndirnar okkar. Hér eru mínar:
Völundur með Úkúlele. Þetta er fyrsta myndin sem ég tók á símann minn, nýkominn heim úr útskriftarferð í Bandaríkjunum.
Týpísk Exton mynd. Þarna vorum við að fara að hengja upp þetta risastóra, 5x7m sýningartjald. Ég tók myndina úr vinnulyftunni.
Auður að syngja. Ég er ekki viss um að hún verði ánægð með þessa myndbirtingu!
Þetta er burnout keppni á Humarhátíð á Höfn 2007. Alveg stórfurðulega íþrótt sem erfitt er að horfa ekki á. Verst hvað lyktin er vond...
Völundur grettir sig á Kaffitár. Ég man ekki tilefnið en mig grunar að það sé einhver þynnka í gangi...
Nonni Djamm, þegar hann var og hét.
Tónleikar Kaupþings á Laugardalsvelli sumarið 2007. Ég vann fyrir Exton í því að setja upp sviðið. Þarna er búið að reisa stoðirnar og menn eru byrjaðir að hífa þakið upp.
Dæmigerð mynd úr vinnunni. Þarna er ég að vinna í netmálum fyrir einhvern viðskiptavina okkar.
Þarna var ég fastur í Ártúnsbrekkunni í einu vörubílstjórastoppinu.
Silhúetta úr vinnunni. Óli og Örvar standa vaktina...
Ég var að fá í hendurnar Arduino þróunarborð. Arduino er það sem er hipp og kúl í rafeindatækni-fikti í dag, mér leist vel á þetta og ákvað að prófa. Arduino þróunarborðið er mjög lítið, eða 6.9 x 5.3cm, og getur keyrt á USB spennufæðingu einni saman. Það gerir það að verkum að það er einstaklega meðfærilegt og ekki spillir að það kostar einungis $34.95 á SparkFun.
Þetta þróunarborð er byggt á ATMega 168 örstýringu og keyrir á 16 MHz. Það hefur 14 stafræna I/O pinna (af þeim 14 geta 6 verið PWM úttak), 6 hliðræna inntakspinna og hefur um 16 KB af flash minni. Forritunarumhverfið fyrir Arduino miðar að því að vera einfalt svo allir geti verið með, en er um leið mjög sveigjanlegt svo reyndir notendur geti gert flókna hluti. Það er byggt á Processing þróunarumhverfinu.
Þegar ég fékk borðið í hendurnar byrjaði ég á að setja upp USB driverinn. Það gekk ekki alveg nógu vel þar sem leiðbeiningar voru allar fyrir Windows XP en ég var að nota Windows Vista. Lykilatriðið var að leyfa Windows ekki að leita að driver á Windows Update, heldur fara handvirkt inn í Device Manager, hægrismella á USB device sem er með gulum þríhyrning, og velja ‘Update driver’. Þá er hægt að benda á möppuna með réttum driver. Ég þurfti reyndar líka að sækja driverinn beint frá FTDI.
Næst sótti ég Arduino þróunarumhverfið. Einfaldlega unzippa því og opna arduino.exe. Fyrsta prufuforritið er að sjálfsögðu klassískt: Blikka díóðu. Með Arduino forritinu fylgja nokkur sýnidæmi og Blink er eitt af þeim.
int ledPin = 13; // LED tengd í digital I/O 13
void setup() // setup() er keyrt 1x, í byrjun forrits.
{
pinMode(ledPin, OUTPUT); // setur pinna 13 sem output
}
void loop() // lykkja sem keyrir út í hið óendanlega
{
digitalWrite(ledPin, HIGH); // Kveikt á díóðu
delay(1000); // Beðið í 1 sekúndu
digitalWrite(ledPin, LOW); // Slökkt á díóðu
delay(1000); // Beðið í 1 sekúndu
}
Þetta er með einfaldari blikka-díóðu tilraunum sem ég hef gert, og hef ég prófað það á nokkrum tegundum örstýringa. Ég kompælaði kóðann og sendi hann í kubbinn og það svínvirkaði. Ég þurfti ekki einu sinni að tengja díóðu því pinni 13 er tengdur í innbyggða ljósdíóðu!
Nýjustu komment
RSS