hvað maður getur verið vitlaus stundum. Um daginn var til dæmis verið að dreifa einhverjum svona miðum sem er alltaf verið að dreifa út um allt. Á þeim stóð: „Listakynning Vöku.“ Ok, hugsaði ég, listakynning. Hvað í fjáranum er það? Hvers konar list er það eiginlega sem þarf að kynna fyrir manni? Hún hlýtur að vera gífurlega djúp og merkingarfull, svo flókin og full af merkingu að það þarf að halda sérstaka kynningu svo maður skilji hvað er um að vera… En svo fattaði ég loksins hvað málið var. Þetta var listakynning Vöku. Framboðslista… -kynning.
Færslur í janúar 2005
og ósjálfrátt, algerlega óumbeðinn vera orðinn þáttakandi í svokölluðu blogg-ædoli sem öðlingsdrengurinn hann Jón Örn stendur fyrir (Já eins og sést á myndinni er þetta sætur strákur, stelpur, endilega hringið í hann). En blogg-ædolið já. Þetta er nokkuð sérstakt, ég stend þarna jafnfætis við marga góða bloggara svo ég gæti kannski átt einhverja möguleika. En ég vil taka það sérstaklega fram að þetta blogg er ekki á neinn hátt tengt blogg-ædolinu og er ekki tilraun til að koma mér í mjúkinn hjá (n)einum dómara…
En talandi um Ædol, ég fór í Smáralindina á föstudaginn, svaka stuð. Við vorum að bjóða litlu systur minni út að borða og á Ædolið þar sem hún átti afmæli. Þetta var ágætis skemmtun, heldur mikið af fólki kannski, og helmingurinn af fólkinu var undir 10 ára… En það var líka gaman að vera í beinni útsendingu og svona, sjá svona bak við tjöldin eða hvað maður segir. Sjá Simma æsa Bubba upp í auglýsingahléum og þess háttar…
Ég held ég hafi þetta ekki lengra núna, en komi til SMS-kosningar í blogg-ædolinu munið þið bara að kjósa mig…
Satt að segja hrýs mér yfirleitt hugur við því að fara að skrifa um eitthvað sem ég lenti í, sá í bíó, heyrði um eða datt í hug. En staðreyndin er sú að ég hef eitthvert lúmskt gaman að því þegar verkinu er lokið. Mér finnst til dæmis ógurlega fyndið þegar einhver Finni villist inn á þessa síðu inn af google.fi sem hefur verið að leita að “Mitsubishi Galant” (gerðist um daginn). En ennþá skemmtilegra er að sjálfsögðu tilhugsunin um það að einhver náungi eða (sambærilegt orð yfir kvenkyns náunga?) komi hér við og lesi hugrenningar manns, hversu ómerkilegar sem þær kunni að vera.
Svo finnst mér alltaf jafn andskoti merkilegt hvað ég hneigist mikið til þess að blogga um blogg. Það er best að taka hlé í því.
Ég og Auður fórum í bíó í kvöld, nánar tiltekið Un Long Dimanche de Fiancailles, eða Langa trúlofunin sem er verið að sýna á franskri kvikmyndahátíð í Háskólabíói. Alveg hreint stórgóð mynd enda ekki við öðru að búast af Jeunet. Hann hefur þennan sérstaka “franska stíl” sem hefur sett ákveðið orðspor á franska kvikmyndagerð. Margir segjast ekki skilja franskar myndir, og er það oftar en ekki sprottið af því að horfa á myndir eins og City of the Lost Children og Delicatessen, sem ég tala ekki meira um hér og nú.
Langa trúlofunin er frekar falleg mynd finnst mér ef maður má orða það svo. Ástarsaga að sjálfsögðu, en alveg gjörólík t.d. Amélie. Jeunet nær að gera söguna að meira en væminni ástarsögu því í myndinni birtist hryllingur fyrstu heimsstyrjaldarinnar í sinni verstu mynd. Við sjáum slatta af líkum og blóði, í stuttu máli sagt, svo jafnvel þeir hörðustu gætu fundið óbragð í munninum. En það er alls ekki gengið of langt finnst mér, myndin nær mjög vel að lýsa þessum hryllingi sem menn þurftu að upplifa þarna. Ég gæti verið að tala í þversögn núna, spyr örugglega einhver, þar sem ég var að enda við að segja að myndin væri falleg. Þegar upp er staðið er myndin í heildina séð mjög falleg, þrátt fyrir stríðsatriðin. Þau einfaldlega eru notuð til að láta áhorfandann fá það á tilfinnunga sem flestar sögupersónur myndarinnar eru að hugsa; að unnustinn hafi ekki lifað stríðið af.
Skilaboð? Ég myndi segja að myndin fjalli í rauninni um von. Vonina um að ástvinur sé á lífi þó allt mæli gegn því og að maður eigi ekki að gefast upp þó á móti blási. Já, kannski væmið, en hefur maður ekki gott af slíku öðru hverju líka?
Mæli allavega með myndinni fyrir þá sem hafa á annað borð fílað fyrri myndir Jeunets, og auðvitað þá sem ekki hafa séð þær eða ekki fílað þær… Það eru ekki allar franskar myndir óskiljanlegar!
Ekki sammála? Mér er sama, kommentaðu!
Já ég ætlaði bara að segja frá því að ég er orðinn Náungi. Sem sagt náði öllu. En ég setti sem sagt upp smá síðu með dreifingu einkunna á síðasta misseri hérna.
Jæja, fór í leikhús í kvöld. Það var helvíti skemmtilegt. Leikritið heitir Þetta er allt að koma og er byggt á samnefndri bók eftir Hallgrím Helgason. Verkið stendur sínu, skilar sögunni vel og heldur sig vel við bókina. Sérstaklega fannst mér sviðsmyndin snilldarlega hönnuð. Hún var svona risastór teningur sem var opinn út í sal. Svo voru 3 hurðir á hliðunum og á milli mótstæðra hurða var færiband svo leikarar og leikmunir komu yfirleitt rúllandi inn á færibandi…
Já. Jón Örn hefur uppi kenningar um að FLOG sé hið svokallaða útópíu-form bloggs. Það sé hin fullkomna blanda hversdagsleika, gríns, pólitíkur, þankagangs, o.s.frv… Að mörgu leyti get ég verið sammála honum. Í öllum hlutum þarf að vera jafnvægi. En ég tel að í tískufyrirbrigðum þurfi ákveðnar sveiflur. Tökum sem klisjukennt dæmi fatatísku. Við kennum fatatísku gjarnan við áratuginn sem hún réði ríkjum yfir og nú á þessum síðustu tímum eru fyrri tískufyrirbrigði óðum að koma inn og út aftur. Ég held að það sama hljóti að eiga við bloggið. Orðið blog er náttúrulega komið úr ensku sem stytting á weblog, þetta er mörgum kunnugt. Það getum við þýtt sem n.k. vefdagbók. Og það snerust fyrstu útgáfur bloggs um, dagbók á netinu. Svo blogg var í upphafi sennilega aðallega daglegt stress, og svo þankahríð, þar sem maður opinberaði hugsanir sínar. Sumir halda sig við einungis annað hvort, aðrir blanda þessu saman o.s.frv. Svo eru til margar aðrar útgáfur bloggs, eins og grínblogg og pólitískt blogg. En það náttúrulega fer eftir smekk hvers og eins hvað hann bloggar um og hvernig stíl hann notar. Og lesandinn lýtur sömu lögmálum. Smekkur hans ræður því hvað hann les. Og smekkur breytist eftir tísku, skapi, vikudegi, bókstaflega hverju sem er. Svo Jón hefur margt fyrir sér í því að FLOG gæti verið hið fullkomna blogg þar sem það höfðar til margra. En ég held að það gildi sömu lögmál um fjölbreytt blogg og önnur blogg, þau komast í tísku og detta aftur út. Núna er floggið vinsælt, hver veit hvar það verður eftir viku, mánuð eða ár?
Nú hefur mér tekist hið sívinsæla sem flestir bloggarar lenda í einhvern tímann; að blogga um blogg.
Ég ætla að segja ykkur stutta sögu. Saga þessi fjallar um lítinn dreng sem var, eins og aðrir litlir drengir á hans aldri, hrekklaus og bjóst aldrei við öðru en hinu góða í mannskepnunni. Við skulum kalla hann Nonna litla. Svo kom að fyrsta skóladeginum hans Nonna litla. Nonni litli varð afar spenntur þegar dagurinn rann upp, en hann var heldur syfjaður, því hann hafði ekkert sofið nóttina áður vegna þess að hann fann fyrir svo miklum fiðringi í maganum af spennu. En jæja, Nonni litli var afar spenntur. Hann fór á fætur og borðaði morgunmat. Því næst útbjó hann nesti; kaffi í hitabrúsa, því þegar litlir drengir fara að ganga í skólann eru þeir næstum orðnir fullorðnir karlmenn! Nonni litli stakk hitabrúsanum í skólatöskuna ásamt skriffærunum sínum og bókum og tölti af stað í skólann. Nonni litli var svo hamingjusamur að hann valhoppaði á leiðinni, þrátt fyrir að göturnar væru glerhálar og hann ætti á hættu að detta og hálsbrotna. En Nonna litla var alveg sama. Hann var á leiðinni í skólann!
Þegar í skólann var komið voru þar fyrir margir nýjir krakkar sem voru líka að byrja í skólanum. Nonni litli var afar spenntur yfir þessu öllu saman. Hann fór inn í kennslusalinn og settist niður. Svo tók hann upp glósubókina og penna til þess að vera alveg tilbúinn þegar kennarinn kæmi og kennslan hæfist. Nú leið dágóður tími og krakkarnir í bekknum voru farnir að ókyrrast. Nonni litli leit á klukkuna sína og fór að verða óþolinmóður, þetta gengi ekki, fyrsti tíminn og kennarinn ekki kominn! Allir 200 krakkarnir í bekknum voru farnir að skvaldra og kasta pappírsskutlum svo það voru farin að myndast læti. Nonni litli trúði þessu ekki. Gat þetta verið að gerast? Hafði skólakerfið brugðist honum?
Í stuttu máli sagt kom að lokum kennari sem sagði að kennarinn sem átti að kenna í tímanum myndi ekki koma í dag. Nonni litli bugaðist og hjarta hans brast að lokum. Hann kláraði aldrei skólagöngu því hann var of tortryggin út í íslenska menntakerfið…
Hvaða lærdóm getum við dregið af þessari dæmisögu?
Já góðan daginn, þetta er ég hérna aftur. Hef orðið fyrir ákveðnum þrýstingi um að skrifa hérna svo ég prófa það. Annars er nú ástæðan fyrir því að ég hef ekkert skrifað sú að ég hef verið í fríi. Sko… fríi bara frá öllu saman. En jájá, auðvitað getur maður ekki verið í fríi frá netinu, þvílík fjarstæða… En málið er að til þess að skrifa eitthvað hér þarf ég að fara í Ugluna og velja Skrárnar mínar og blablabla svo ég hef ekki nennt þessu. En hér er ég allavega.
Hm. Nú þegar ég les yfir þessar síðustu línur finnst mér eins og ég sé að lesa síðust orð þunglyndissjúklings sem er um það bil að fara að kála sér. Það gengur ekki.
Ok, ég var sem sagt að lesa Kleifarvatn í jólafríinu. Þar er heilmikið talað um ástandið Austantjalds eftir seinna stríð eins og þeir sem hafa lesið bókina og/eða lesið einhverjar greinar um bókina undanfarið. Nú, svo í dag komst ég yfir merkilega bók sem heitir Rauða bókin: Leyniskýrslur SÍA. SÍA var Sósíalistafélag Íslendinga Austantjalds og alveg hrikalega leynilegt. Bókin inniheldur skýrslur frá námsmönnum austantjalds sem láku í Morgunblaðið á sínum tíma. Eh… Nú nenni ég eiginlega ekki að skrifa meira um þetta, en hver sem hefur áhuga má hringja í mig og vita meira. Ég er í símaskránni.
Núh, ég nenni eiginlega ekki að tala um allt sem gerðist síðan 20. des svo ég held ég kvabbi bara um þrettándann. Af hverju heitir þrettándinn þrettándinn? Jú ok, þetta er þrettándi dagur jóla, og þá fer síðasti jólasveinninn til byggða, en af hverju í fjandanum byrjum við þá að telja þegar þeir fara? Það er ekki eins og þetta sé eitthvað merkilegur dagur þannig séð, ekki einu sinni frídagur. Og þrettándi dagur jóla? Fyrir mér eru jólin búin 2. í jólum, þannig séð. Svo koma áramót sem eru kafli út af fyrir sig, ég meina, þau tengjast ekkert frelsaranum held ég? Það held ég að það þurfi ekki að hampa honum fyrir það líka.
Jæja, þá er ég búinn vera leiðinlegur, tilgangslaus, kvartgjarn og sýna andguðlega tilburði, allt þetta í einu bloggi! Nú má kommentunum heldur betur rigna… (eins og einhver lesi þetta rugl?)
Nýjustu komment
RSS